Dag 491: Eerste klas

Nu ik in Delft woon reis ik weer veel vaker met de trein. Was dat voorheen 2 á 3 keer in de week, nu is het ongeveer iedere dag. En om nou te zeggen dat het mijn grootste hobby is…nee, dat toch niet. Vroeger, toen ik nog college had, reisde ik buiten de spits, van een eindstation naar een ander groot station (en weer terug), dus genoeg plek om te zitten. Nu is dat helaas anders: om ’n uur of acht (of eerder) de trein heen en precies rond spitsuur weer naar huis, en mijn beginpunt is een station halverwege.

Iedere ochtend komt dan die trein aan en zie je weer iedereen op elkaar gepropt staan. Behalve op één plek: 1^e klas. Daar zitten maar 3 mensen in een ruimte van ongeveer 20 stoelen. Zonde van al die ruimte!

Waarom schaffen we 1^e klas niet gewoon af, en maken we die stukken niet gewoon 2^e klas? Zoveel toegevoegde waarde heeft het niet, op een paar centimeter extra bilruimte. Ook betwijfel ik het ten zeerste of al die 3 1^e klas reizigers ook echt een 1^e klas kaartje hebben. En bovendien hoeven wij 2^e-klassers niet meer iedere dag te ruiken welke deo die meneer in pak heeft gebruikt of hoe hard dat meisje heeft gewerkt.  

Ben jij een 1^e klas reiziger? Sorry, maar het verschil in klasse is in onze cultuur al niet zo groot, iedereen staat in dezelfde rij bij de supermarkt, en WAAROM wil je meer betalen voor je vervoer wat ook voor jou te laat komt? En wij 2^e-klassers bijten heus niet hoor, heel gezellig bij ons!

Read More

Dag 489: Haken

Met alle grote veranderingen hier, heb ik besloten dat ik ook wat vaker wil bloggen over de dingen die ik aan het haken ben. Zoals ik eerder weleens schreef, ben ik verslaafd geraakt aan haken. Als ik voor de tv zit zonder haaknaald wordt ik daar best onrustig van. Het is gewoon heerlijk ontspannen, en er zijn ZO veel leuke dingen om te haken! Het leukste vind ik om het voor mensen te haken, ook gewoon omdat het hier anders zo vol wordt.

Nu is mijn kleine nichtje (waarvoor ik destijds een mobiel van vilt maakte) vorige week alweer 1 jaar geworden. En dat moest natuurlijk groots gevierd worden. Mijn zus (moeder van nichtje ;)) wou graag een grote koe voor op haar kamertje. Zo gezegd zo gedaan, en vol goede moed begon ik aan het patroon van Stella van Christel Krukkert. Met haaknaald 4, zou wel groot genoeg worden dacht ik zo, want het patroon is 20cm met haaknaald 2,5. Maar...die Stella werd niet groot genoeg. Ze is ongeveer 30cm geworden. Een tweede poging dan maar, met driedubbele draad ditmaal en haaknaald 5. Nou het heeft me heel wat spierkracht en pijn in de handen gekost, maar het resultaat mocht er wezen! Stella 2.0 is ongeveer een halve meter lang en zo'n 30cm hoog. Groot zat dus voor een kindje van 1 jaar!

En zoals ik bovenaan al zei: ik vind het het leukst om beesten voor mensen te maken. Bovendien is er hier gewoon niet genoeg ruimte voor al die knuffels. Daarom heb ik Stella 1.0 te koop aangeboden, samen met nog een paar andere gehaakte dingen. Ook m'n moeder heeft wat gebreide knuffels te koop aangeboden, en omdat zij niet zo actief is op internet laat ik het hier ook zien. Dus kijk even onder het nieuwe hoofdstukje.

Read More

Dag 484: Tien dingen die ik over mezelf geleerd heb

Tijdens je coschappen moet je continu om feedback vragen. Op die manier leer je behoorlijk wat over jezelf. Het is ook wel grappig dat uitgerekend deze week dit het lijstje van tien is, want donderdag moet ik met een studie adviseur praten omdat ik voor twee coschappen voor twee verschillende onderdelen (één per coschap) onvoldoende heb, maar daarover later meer.

Anyhow: het laatste jaar heb ik dus behoorlijk wat over mezelf geleerd. Sowieso ben ik er de laatste jaren steeds meer achter gekomen hoe ik in elkaar steek. Nu even die dingen op een rijtje zetten.

Ik kan niet boos worden

Ik wordt verdrietig, teleurgesteld, geïrriteerd, maar echt boos? Nee. Op de momenten dat ik boos zou moeten zijn, en als je dan iets moet doen, je moet schreeuwen (bijvoorbeeld als het OV je verkeerd voorlicht), ga ik huilen. Een totaal irrelevante emotie, waarmee je alleen maar heel veel aandacht trekt.  En ook andere momenten, dat boos worden goed zou zijn, laat ik het maar voorbij waaien en incasseer ik het. Niet een hele handige eigenschap, maar het maakt me natuurlijk wel heel lief ;)

Ik hou rekening met anderen

Als je naar de film gaat met z’n tweeën en de één wil naar film A en ik wil naar film B, zullen we uiteindelijk naar film A gaan. Ik heb gewoon geen zin in gedoe en ben bang dat de ander het anders niet leuk vind. Als ik iets al een keer gezien heb, en een mede-co nog niet, zal ik die laten gaan, zelfs op gaan zoeken, ook al zou ik het best leuk vinden het nog een keer te zien. En dit laatste klinkt heel logisch, maar er zijn dus mede co’s die helemaal niet aan hun collega’s denken. Ook hou ik me weleens in als ik een antwoord weet, om de ander een kans te geven. Met als gevolg dat de arts dan soms denkt dat we het allebei niet weten. Dit maakt me dus wel heel sociaal, maar soms cijfer ik mezelf daardoor ook een beetje weg.

Ik ben niet assertief

Als iemand me een snauw geeft, of als ik een “beneden niveau” krijg, ga ik daar niet tegen in. Ik kom op zulke momenten niet voor mezelf op. Ja, daarna bedenk ik wel 100 gevatte opmerkingen, maar op dat moment sla ik dicht. Absoluut niet handig!

Ik hou niet van lang winkelen in een drukke stad

Winkelen op zich vind ik best leuk. Als ik weet wat ik wil hebben, het niet te warm is buiten en het vooral niet te druk is, vind ik het best leuk om een dag door de stad te lopen. Maar zodra het drukker wordt, en overal warm is, vind ik het al snel vervelend worden. Benauwd, lange wachtrijen voor te kleine pashokjes, dat soort dingen. En dan is er ook nog het probleem dat ik door mijn lengte heel veel kleding niet pas, wat winkelen soms gewoon erg frustrerend maakt.

Ik hou niet van uit gaan

Ik zit veel liever met vrienden thuis met een drankje erbij, te kletsen, spelletje te spelen, zoiets. Of in een kroeg, dat vind ik ook leuk. Maar dansen in een club en dat je in iemands oor moet schreeuwen om elkaar vervolgens alsnog niet te verstaan? Mij niet gezien hoor (helaas toch wel, af en toe moet je).

Ik slaap beter als ik met René slaap

Als ik alleen ben, wordt ik ’s ochtends wakker en ga ik m’n bed uit. Omdraaien heeft geen zin, opstaan is de enige remedie. Als René er is, wordt ik een soort van gedwongen me nog eens om te draaien, en op een wonderbaarlijke manier val ik dan wel in slaap en kan ik lekker lang uitslapen (voor mijn doen).

Ik ben verslaafd aan chocola

Na een weekje zonder wil ik echt een stukje chocola. Of iets met chocola.

Ik ben goed in contact met patiënten

Dat is feedback die ik regelmatig te horen krijg. Ik ben rustig in het gesprek en heb een fijne stem om naar te luisteren. Ik kom warm over en mensen willen hun verhaal wel aan mij vertellen. En als dat keer op keer gezegd wordt, geloven we dat maar he? ;)

Ik kan niet tegen kritiek

Ik schiet gelijk in de verdediging, of begin met “nou…”. Iets wat m’n moeder me gister zei, en ja eigenlijk heeft ze wel gelijk.

Ik wordt chagrijnig als ik m’n ouders lang niet heb gezien

Iets waar ik pas achter ben gekomen. Door allerlei afspraken had ik m’n ouders een maand niet gezien. Ik had toen nergens meer zin in en wou het liefst thuis onder een dekentje zitten. Dat weekend ging ik een dag naar m’n ouders, en gelijk zal ik vol nieuwe energie, en had ik weer zin in de nieuwe week. Conclusie: ik miste m’n ouders. Gelukkig maar!

Read More

Dag 480: De Vraag

Iedereen kent dat wel, van die situaties waarin altijd het zelfde wordt besproken en gevraagd. Na drie keer dezelfde vraag denk je: zal ik een bordje omhangen, of een kant en klare brief schrijven, zodat ze het zelf kunnen lezen? Enkele voorbeelden: wat voor studie doe je nu, hoe gaat het met je studie, hoe is het met …. (je vriendje, een oude gemeenschappelijke vriend, vul zelf maar in). En dan zijn er twee die specifiek voor mij zijn: hoe lang ben je, met de subvraag: is dat niet lastig? En: weet je al wat je later wil worden? Die eerste is niet zo’n probleem, vind ik zelfs wel leuk, want dan kan ik weer even klagen dat het belachelijk is dat ik wordt gedwongen merkbroeken te dragen en dus ook gedwongen ben twee keer zoveel geld uit te geven aan kleding en schoenen. Die tweede vraag, dat is echter een heel ander verhaal.

Tijdens mijn co-schappen wordt die overal gesteld. Op iedere afdeling en ieder persoon met wie je (even) samenwerkt. Vooral bij chirurgie, want ja, je staat op OK en je moet het toch ergens over hebben als je drie uur in een buik staat te turen. Daarnaast wordt ‘ie ook nog op iedere andere gelegenheid met mensen (verjaardagen, gezellig met vriendinnen, overal waar je verteld wat je studeert) gesteld. En soms is dat dus zo’n tien keer per dag en als je geluk hebt maar één keer per dag.

Don’t get me wrong: ik snap dat het interesse is, en dat is heel leuk! En dat vind ik ook heel aardig!

Ik denk dat het vooral aan het antwoord ligt, dat ik keer op keer moet geven, dat ik het een vervelende vraag vind. Daarom hier één maal uitgebreid antwoord op de vraag:

Weet je al wat je later wilt worden?

Nee, dat weet ik nog niet. Ik heb echt nog geen idee.

Ik weet wel wat ik absoluut niet wil. Geen chirurg, geen radioloog en geen internist. Chirurgie vind ik hartstikke leuk, het tempo en de droogheid enzo, maar 3 uur opereren…jongens, na een half uur vind ik het wel weer lang genoeg geweest. Daarnaast ben ik gewoon heel onhandig/niet precies genoeg, zal ik zo in handen van co-assistenten en mezelf gaan snijden en per ongeluk de verkeerde dingen doorknippen/snijden. En laten we het over steriliteit nog maar niet hebben. Interne is mij veel te uitgebreid. Over ieder scheetje en ieder pijntje nadenken of het niet in een groter complex geheel past: GET A LIFE! Uitgebreid discussiëren over alles…en het zijn gewoon een beetje nerds. Ik ben zelf niet zo’n enorme studiebol en hou wel van een beetje tempo, dus tja, dat valt af. Radiologie, daar wil ik eigenlijk geen woorden aan vuil maken. Maar in het kort: de hele dag in een donker hok naar je computer staren? No thanks! En ik ben geneeskunde gaan studeren voor de mensen en die zie je dan amper.

Dan blijven er nog maar 500 mogelijkheden over. Kinderarts, lijkt me hartstikke leuk, maar dat vinden alle andere meiden ook. Het zijn hele lange dagen, en een beetje interne maar dan op kindjes. Psychiatrie, de ziektes vind ik heel boeiend, maar de actie en het met je handen bezig zijn mis ik wel een beetje (maar misschien lag dat aan mijn afdeling).

Wat ik het liefste wil is iets met (redelijk) normale werktijden, zodat ik ook nog een leven buiten het ziekenhuis kan hebben. Iets wat je ook zou combineren als je eventueel kinderen hebt, dus waar je parttime zou kunnen werken. Ook iets waar je niet 5 uur over alle kleine dingen na gaat denken, dus wat een beetje snel gaat. Het mag eventueel nog een beetje snijdend zijn, bijvoorbeeld Dermatologie (moedervlekken weg halen). En het zou ook leuk zijn als er niet alleen maar oude zeurende mensen komen. Best lastig dus.

Huisarts staat vrij hoog in het rijtje, maar kinderarts blijft door mijn hoofd heen spoken. Psychiatrie zou ik nog wel op een andere plek willen zien en Dermatologie ben ik heel nieuwsgierig naar!

Of misschien toch maar reumatoloog? Die auto-immuunziekten vond ik altijd erg interessant en ze hebben hele relaxte werktijden. Alleen jammer dat we daar niks van zien tijdens de co-schappen.

Kortom: er zijn nog een hele hoop opties en ik ben hard aan het nadenken! Hopelijk kom ik snel HET vakgebied tegen.

Read More

Dag 477: Tien mensen die ik wel eens een dagje zou willen zijn

Ik denk dat iedereen zich weleens inbeeld, hoe het zou zijn als je een beroemd persoon was, of een zwerver. Nu dus de schone taak om daar een lijstje van te maken.

De Koningin

Iemand die niet voor haar functie gekozen heeft, maar ermee geboren is. Hoe zou het nou zijn, de hele dag zwaaien, lintjes door knippen, vergaderen en belangrijke beslissingen nemen? Iedere ochtend door een kapper volgespoten worden met haarlak? Ik ben wel nieuwsgierig! Eén ding weet ik wel: Maxima gaat in ieder geval wel eens naar de Hema, de koningin ook?

Een zwerver

Ik vraag me af hoe het is, om een hele dag op straat te moeten lopen en iedereen die op je spuugt enzo. En vooral: hoe is het zo gekomen?

Justin Bieber

Of een ander tieneridool. Al die gillende wijven (sorry voor de woordkeuze) achter je aan, overal op de foto, nooit in je oude kloffie over straat kunnen….

Paris Hilton

De hele dag niets anders doen dan je vaders geld uit geven! Zo erg kan dat toch niet zijn?

Minister president

En dan allemaal hele goede dingen doorvoeren! Of ervaren waarom dat dus niet kan (want anders hadden ze het natuurlijk allang gedaan).

Zo’n jongen die vecht en naar meisjes fluit

Wat gaat er nou door zijn hoofd op dat moment?

Politieagent

Wat denken ze als ze bon nummer 500 uitdelen voor fietsen zonder licht, aan iemand die de verkeerde (Hema) fietslampjes heeft? Vinden ze dat nou leuk, genieten ze daar nou van, of weten ze zelf ook wel dat het behoorlijk zielig is wat ze aan het doen zijn?

Chantal Janzen

Om op een groot podium te staan voor een volle zaal, te dansen en te zingen, geweldig!

René

Hoe ziet hij mij? En zichzelf, en waarom kost het hem zoveel moeite om vakantie te vieren? Wat gaat er in zijn hoofd om?

Medisch specialist

Wordt het leven rustiger na je assistent-schap? En misschien helpt het me keuzes maken!

Read More

Dag 477: Nieuw uiterlijk

Het constructiewerk is voltooid.
Er zullen misschien hier en daar nog wat kleine aanpassingen gebeuren, maar de grote lijn is klaar.
Vrijdag was mijn laatste dat psychiatrie, en ik heb het afgesloten met een 8! Ik had een lastige examinator, was er van te voren voor gewaarschuwd, en had dus behoorlijk wat zenuwen, maar desalniettemin heeft hij me een 8 als eindcijfer gegeven! Erg blij mee natuurlijk!
En dat betekend ook dat ik nu een weekje vrij heb! Dus nadat ik het lijf van een reuzenkoe heb afgehaakt, kon ik wel verder met het onderhoud aan m'n blog! En na een middag knutselen komt dit eruit!
Vanaf nu dus meer blogs!

Oh en als je wilt: je kunt je abonneren, rechts onderin zit een knop ;)

Read More

Dag 472: Under Construction

Zoals je wel kunt zien is m'n blog aan wat verbouwingen onderhevig.
Waarom? omdat ik, aangestoken door andere blogs, meer ideeën krijg om over te bloggen. En ik was stiekem nooit echt tevreden over het uiterlijk. Dus: voor ik andere blogs (hersenspinsels) hier kan plaatsen moet het er wel mooi uitzien. Hier ben ik gister avond heel lang mee bezig geweest (verbouwen), maar toen, poef, was alles opeens weg. Heel irritant en frustrerend. Wat ook frustrerend is, is dat zo'n programma nooit helemaal wil doen wat ik graag wil. En ik ben ook niet zo goed met kleuren. Hulp troepen worden dus ingeschakeld. En daarna vaker blogjes dus.
(Overigens zou een andere titel ook leuk zijn, maar weet niets beters en tja, naamsbekendheid enzo *kuch*)

Ik kan nu nog wel wat updates geven over dayzero:
Op dit moment loop ik m'n co-schap psychiatrie in het ErasmusMC. Iedere dag heen en weer reizen naar Rotterdam dus. En een aantal weken geleden (om precies te zijn, 2) scheen de zon nog. Meer bewegen zou ook goed voor me zijn, en 1+1+1 = 3, dus zo ging ik fietsen naar Rotterdam.
Diezelfde week ging ik bij mn ouders langs, het was even droog en, tja, bewegen kan geen kwaad, dus ben ik weer gaan fietsen. Dat  is ongeveer dezelfde afstand als Delft-Rotterdam. En daarmee haal ik dus gewoon 2 punten voor doel 13!

Diezelfde week was Harry Potter and The Deathly Hallows deel twee uitgekomen. Een goede reden dus om alle films terug te zien, en uiteraard naar de bioscoop te gaan. En laten mijn vriendinnen nou wel in zijn voor een Harry Potter marathon! We hebben ze niet allemaal gekeken, gewoon vanwege tijd en energie gebrek, maar wel deel 5, 6 en 7.1 en in de bioscoop 7.2. En daarmee heb ik doel 78 gehaald!

Al m'n leesvoer was op, en met de gedachte "Ik moet nog een boek kopen (doel 49)" ben ik naar de Bruna  gegaan en heb daar het nieuwste boek van Nicci French gekocht. Geen flutboek zou ik willen stellen, wel spannend! Ben nog niet zo ver, maar het is wel boeiend!

Zo dat was het wel weer, volgende week hoor ik hoeveel ik ben afgevallen!

Read More